Karin & John op reis

Weer thuis

2009-06-13T22:24:00.002+02:00

Vrijdagochtend nog een keer de IHOP bezocht voor een stevig ontbijt en daarna de huurauto teruggebracht naar Hertz. Ze hadden ons van tevoren gewaarschuwd ruim op tijd te zijn, omdat er vertraging mogelijk was bij de inlevering, maar het ging als een speer zodat we ruim op tijd op Hartford Jackson Airport in Atlanta waren. Niet overbodig overigens, want het uitprinten van de boarding-passes, waar geavanceerde machinerie voor aanwezig was, lukte van geen kanten, zelfs niet met professionele assistentie door een luchthavenbeambte. Wij hadden de avond tevoren al ingecheckt via internet waarbij wij de uitdrukkelijke instructie kregen de instapkaarten bij zo'n machine van NWA te doen. Toen hebben wij ons eerst van het kastje en vervolgens naar de muur laten sturen om ten slotte in de andere terminal bij een KLM-balie toch nog aan onze vereiste documenten te komen.
Om kwart voor 5 's middags stegen we op. De vlucht verliep goed, ondanks krijsende kinderen en een toch wat aanwezige spanning bij iedere turbulentie, omdat we nu eenmaal in een Airbus 330-200 over die oceaan vlogen. Aankomst op Schiphol om een uur of 7 zaterdagochtend, plaatselijke tijd.
Het was een zeer geslaagde vakantie. Alle lezers bedankt.

20e dag: Atlanta

2009-06-11T21:54:00.003+02:00

Over het weer hebben we de laatste tijd beslist niet te klagen en ook vandaag belooft het weer een prachtige dag te worden. We zijn eerst met de auto een groot shoppingcenter gaan zoeken, dat we uiteindelijk niet gevonden hebben. Dat overkomt ons wel vaker, ondanks Tom Tom. De kaarten zijn immers nooit up-to-date. Geeft niet, want Atlanta downtown is hot. Daar MARTA (dat is de metro) genomen voor een halte van station Peachtree naar station Five Points, waar Underground Atlanta ligt: een stukje oud Atlanta, waar men zodanig viaducten door de straten heeft aangelegd op een hoogte van een meter of 4, dat het nu overdekte straten zijn geworden, die lijken onder de grond te liggen. Dit stukje historische stad, waar vele gezellige winkeltjes gevestigd zijn, blijft zo ook prachtig geconserveerd.
's Middag hebben we een tour door de International Headquarters van CNN gedaan. Dat is razend interessant. We werden grondig gecontroleerd, zoals op de luchthaven, maar dat is natuurlijk volkomen logisch. Helaas, maar ook begrijpelijk, mocht er niet gefotografeerd worden. Na de tour nog even gewacht tot een heftige onweersbui uitgeregend was en toen naar het hotel gegaan waar we gegeten hebben, omdat ik ineens geen zin meer had om te rijden. Omdat het na het eten een goede gewoonte van ons is om een stuk te wandelen en de condities daarvoor rond het hotel niet zo goed zijn, besloten we om naar onze hotelkamer op de 14e etage te lopen via het trappenhuis. Eigenlijk maar 12 etages, want de BG is hier de 1e etage, terwijl het getal 13 in de nummering helemaal is overgeslagen (na 12 komt 14, hoe bedoel je bijgelovig).

Dit was de laatste volledige vakantiedag; morgen (vrijdag) moet de auto op tijd bij Hertz terug zijn en moeten wij ons om een uur of twee 's middags op de luchthaven melden. Zaterdagochtend om ca. halfacht, na tien uur vliegen, moeten we dan landen op Schiphol.

De mijlenteller in de auto geeft aan, dat we 3.242 mijl gereden hebben, dat is ca. 5.200 km. Zoals gewoonlijk meer dan de tevoren geschatte 4.000 km. We hebben acht staten aangedaan: Georgia, South Carolina, Florida, Alabama, Mississippi, Louisiana, Tenessee en North Carolina.

Een vraag die ons elke vakantie in de VS bezighoudt is: wat doet men met de inhoud van de "doggy bags"? Bijna iedere Amerikaan eet in restaurants een groot deel van zijn eten niet op, logisch met zulke vaak ongenereerde hoeveelheden, maar laat het inpakken om mee te nemen. Ik kan me er geen voorstelling van maken dat ze een restant medium gebakken steak in de magnetron opwarmen voor zichzelf en zeker niet dat ze het aan de hond geven, want de honden zien er hier qua lijvigheid over het algemeen een stuk gezonder uit dan hun baasjes. Internet zegt er een heleboel over, onder andere dit, maar de vraag is daarmee nog niet bevredigend beantwoord...

Dag 20 en 21 worden - om de zaak fatsoenlijk af te ronden - in Capelle a.d. IJssel geschreven.

Het diepste metrostation van MARTA: Peachtree

Underground Atlanta. Kijk de Coca Cola-reclame uit 1921 mooi geconserveerd zijn gebleven.

Peachtree Street vanaf de hoek met de Andrew Young International Boulevard

Het CNN atrium in het gebouw van Turner, waar ook het Omni-hotel is gevestigd

Onderstaande foto, van de groep waar wij deel van uitmaakten bij Jack Daniel's een paar dagen geleden, was vanmorgen pas beschikbaar:

Karin naast de tour-host (links). Zoek de verschillen.

19e dag: terug naar Atlanta, Georgia

2009-06-10T20:50:00.003+02:00

Het kringetje is rond. Vanmorgen zijn wij na het ontbijt in het hotel te Murphy, North Carolina, door het mooie glooiende groene landschap naar Atlanta, Georgia, gereden, waar wij voor de laatste twee nachten een hotel hebben op een paar mijl van het centrum. De metro blijkt daar niet te komen, maar dat is geen punt want parkeren in hartje Atlanta is geen probleem en kost slechts $ 10,-- per dag. (Als je goed uitkijkt lukt het voor $ 5,--, maar wij zien dat altijd te laat...)
Vanmiddag zijn we naar "The World of Coca Cola" geweest. Leerzaam, amusant en onderhoudend. Ook tientallen verschillende internationale smaken van verschillende Coke-merken geprobeerd. Toen we dreigden aan de vloer vastgekleefd te blijven zitten, hebben we de kuierlatten genomen en een wandelingetje door downtown gemaakt. Het was daar heet en benauwd. Het begon dan ook te regenen. In een overdekt foodcourt een kipsandwich met toebehoren gegeten van Chick-fil-A. Daarna bleek de zon weer te schijnen en hebben we een feestelijk en muzikaal Olympic Centennial Park bezocht. Morgen nog een hele dag Atlanta.

The World of Coca Cola (3x)

Klam Atlanta snakt naar waterpret (2x)

Olympic Centennial Park

18e dag: van Chattanooga naar Blue Ridge Mountains, NC

2009-06-09T23:47:00.003+02:00

Een kalme dag vandaag; we zijn voor op het schema, dus even de natuur in: Murphy in North Carolina, in de Blue Ridge Mountains, aan de voet van de Smoky Mountains, in het land van de Cherokee-indianen. Daar is het goed toeven. Meren met helder water, stroomversnellingen, “white water rafting”, heel veel bos en bergen, groene bergen.

Eenmaal aangekomen in het hotel hier in Murphy de spullen uitgeladen en verder de natuur in gereden, naar Nantahala National Forest.

Het schaarse aantal foto’s dat we maakten is van de oogverblindende natuur hier en van een kerk in het plaatsje Murphy (en eentje nog van vanmorgen: de lobby van Chattanooga Choo Choo)

In Murphy dineerden wij ook, weer helemaal compleet, al deelden wij een toetje samen, omdat er niet veel ruimte meer was. Dit restaurant, Murphy’s Chophouse, verdient een groot compliment. Eindelijk wat meer Europese proporties, dus geen ongegeneerde hoeveelheden. Alle aandacht voor kwaliteit. De tonijn met wasabi en soya vooraf bijvoorbeeld was absolute top!

Morgen weer naar Atlanta, voor de laatste twee nachten.

Nog een keer Chattanooga

Natuur in het land van de Cherokees (3x)

Een best wel mooie kerk in Murphy

17e dag: van Nashville naar Chattanooga

2009-06-08T23:52:00.006+02:00

's Lands wijs, 's lands eer. We wisten, dat het hier de gewoonte is de rekening voor het diner tijdens het hoofdgerecht te krijgen, maar dat je hier je hoofdgerechten soms krijgt opgediend terwijl je nog aan je voorgerecht bezig bent... Al die keren dat we in de VS waren hebben we dat nooit meegemaakt, in deze vakantie echter al twee keer. Iets typisch 'southern'? Dit ging dus over het eind van deze dag, over het - overigens smakelijke en zeer betaalbare diner in het "Gardens" Restaurant in Chattanooga Choo Choo, het legendarische treinstation, welk complex thans een zeer uitgebreid Holiday Inn hotel is.

Het is al laat. Aangekomen in Chattanooga merkten we dat het een uur later was. De tijdzones laten zich hier niet bepalen door de staatsgrenzen, maar lopen dwars door de staten heen.
De Neus is helemaal aan zijn trekken gekomen vandaag. In Lynchburg bezochten we de Jack Daniel's Distillery, niet alleen voor het oog, maar vooral voor de neus een genot; van het fermenteren via het houtskoolfilteren tot het bottelen, alles werd met volle teugen opgesnoven, tijdens een toer van ca. 5 kwartier. Daarna historisch Lynchburg bezocht, dat - hoe kan het anders - helemaal in het teken staat van Jack Daniel.

We willen nog twee nachten in Atanta zijn voordat we terugvliegen, dus we hebben een nachtje over. We rijden dus een stukje om en gaan morgen even de natuur in: de Blue Ridge Mountains.

Zo ontbijten we 's morgens meestal. Dan slaan we de lunch echter over...

Hier voelt hij zich thuis.

Historisch Lynchburg, Tennessee (2x)

De echte Chattanooga Choo Choo in het voormalig station Chattanooga, thans hotel

De hal van het station, thans lobby van het hotel

Pardon me, boy
Is that the Chattanooga choo choo?
Track twenty-nine
Boy, you can gimme a shine
I can afford
To board a Chattanooga choo choo
I've got my fare
And just a trifle to spare

You leave the Pennsylvania Station 'bout a quarter to four
Read a magazine and then you're in Baltimore
Dinner in the diner
Nothing could be finer
Than to have your ham an' eggs in Carolina

When you hear the whistle blowin' eight to the bar
Then you know that Tennessee is not very far
Shovel all the coal in
Gotta keep it rollin'
Woo, woo, Chattanooga there you are

There's gonna be
A certain party at the station
Satin and lace
I used to call "funny face"
She's gonna cry
Until I tell her that I'll never roam
So Chattanooga choo choo
Won't you choo-choo me home?
Chattanooga choo choo
Won't you choo-choo me home?

16e dag: Music Highway (Memphis naar Nashville)

2009-06-07T22:12:00.002+02:00

Verderop in Union Ave te Memphis , waar Holiday Inn (ons overnachtingshotel) staat, is de legendarische SUN Studio gevestigd, waar meer dan een halve eeuw geleden artiesten als Jerry Lee Lewis, Carl Perkins, Johnny Cash e.v.a., hun platen opnamen en waar Elvis Presley werd ontdekt door de baas van de studio: Sam Phillips. Overigens is deze Sam dezelfde als de oprichter van de Holiday Inn hotelketen, waar wij altijd gebruik van maken. Wij gingen na het ontbijt naar de SUN Studio voor een tour en het was de moeite waard! een zeer bevlogen Rock'n'roll-meisje liet ons in 50 minuten alles zien en horen wat we moesten weten. De studio is nog in originele staat: de "gaatjesbord-tegels" van 57 jaar geleden zitten nog steeds tegen de muren en de plafonds en de originele opname-apparatuur (waaronder een prachtige single-track Ampex-machine) alsmede de microfoon waar de King zelf achter heeft staan zingen zijn er nog. Behalve als museum is de studio zelfs nog in gebruik voor het doel waarvoor hij destijds is neergezet. Bekende artiesten, zoals U2, hebben er nog niet lang geleden opnames in gemaakt. Het spreekt voor zich dat daarvoor wel modernere opname-apparatuur voor is gebruikt...

Vervolgens in ruim drie uur naar onze volgende plek gereden over de "Music-highway" zoals de Interstate 40 daar wordt genoemd: Nashville. Het behoeft geen uitleg, dat aan deze weg niets muzikaals is, behalve de twee steden die hij verbindt.
In Nashville, de stad van de Country & Western muziek, aten wij op 2nd Avenue in de bekende Wild Horse Saloon, met live muziek natuurlijk. Wij bestelden daar beiden een Tennessee Barbecue Combo.
Ten slotte maakten wij een wandeling over Broadway naar de rivier. In het lage deel van Broadway zijn de winkels, bars en de muziek. IJsje gegeten en terug naar het hotel.

Morgen naar Chattanooga.

SUN Studio aan de Union Ave, Memphis (Tennessee)

Interieur van de studio...

... met de originele, enig echte microfoon, yeah!

V.l.n.r. Jerry Lee Lewis, Carl Perkins, Elvis Presley en Johnny Cash in de studio in betere tijden

Broadway, Nashville (Tennessee)

Idem
Wild Horse Saloon

Nog net een glimp van de General Jackson raderboot in de Cumberland River

Lower Broad by night

15e dag: naar Memphis: Rock'n'Roll en Blues

2009-06-06T23:19:00.001+02:00

Wat een dag. Vanmorgen het Waffle House willen uitproberen. Je zegt 'woffel' en niet 'weffel' hebben we geleerd. Ook geleerd dat het een trieste bedoening was daar en desondanks gelukkig vol, zodat we ongezien konden weglopen. Na een meer vertrouwd en bovendien gratis ontbijt in het hotel, met gemiddeld 70 MPH naar Memphis, Tennessee gereden, met natuurlijk enkele korte pauzes. Vlak onder Memphis ligt Graceland, daar waar Elvis woonde en nu een bezienswaardigheid. Wij zijn beslist geen Elvis-fans, al vinden we sommige muziek wel grappig (Karin haar favoriet: "I just can't help believing", om het gospelkoor, en de mijne "Cryin' in the Chapel", om het huilen en om de kapel), maar we vonden dat we helemaal moesten meedoen omdat we toch in de buurt waren. Bovendien zong hij o.i. nog beter dan Suzan Boyle doet. En geloof het of niet, er waren meer normale mensen zoals Karin. De lezers die principiele bezwaren hebben: sla de eerste 6 foto's dan over.
Na Graceland de laatste mijlen naar hartje Memphis, waar wij een hotel hebben vlak bij Beale Street, de place to be, de Bourbon Street van Memphis kun je wel zeggen. Wat een feest. Al die bandjes op straat, al die pure blues, heerlijk.
Overigens aten wij tussen ons hotel en Beale Street in: Texas de Brazil Churrascaria. Fantastisch. Wat een dag. Morgen gaan we naar Nashville.
Trouwens op de radio luisteren we naar Sirius. Dat is satellietradio dat je kunt bijbestellen bij je huurauto van Hertz. Doen we nooit, maar vorige week bleek dat het er in deze auto standaard in zit. In de VS heeft iedere plaats wel een een of meer redelijke gewone radiostations, maar die reiken vaak niet verder dan de plaats waar ze vandaan uitzenden en dan zoek je je dus een hoedje. Met Sirius echter geen storingen, op het hele westelijk halrond te horen en ca. 170 verschillende zenders (waaronder een Elvis-zender...)!

Tsja...

Lief, toch?

Ja, de salon in Elvis' huis

Elvis gameroom. Wie staan daar achter?

Elvis leeft? Vergeet het maar.

Zijn prive-jet 'Lisa Marie'

Karin krijgt lamsboutje in Texas de Brazil

Beale Street, Memphis (4x)

14e dag: van Alexandria, La, naar Vicksburg, Ms

2009-06-05T23:17:00.002+02:00

Ontbeten bij IHOP. Wat dat is? Ook een begrip in de states, the International House of Pancakes... Lekkere pannenkoeken op zijn Amerikaans, Frans, e.a. (vandaar "international") met diverse stroopjes, waarvan de lekkerste zonder twijfel de authentieke maple syrup (ahornsiroop) is.
Daarna zetten wij koers naar Natchez, waarmee wij Louisiana vaarwel zegden en in de staat Mississippi belandden. Natchez heeft een glorieus verleden, als de oudste nederzetting aan de Mississippi en dat is aan de bouwwerken te zien. Hoogtepunt van het bezoek aan deze stad was het achthoekig paleisje op de Longwood Plantation. Alleen de basement is afgebouwd; daarna brak de burgeroorlog uit en vluchtten de bouwvakkers naar huis, bang voor de Yankees. Na de oorlog waren er geen slaven meer om de plantage draaiende te houden en was er dus geen geld meer om het paleisje af te bouwen...

Na Natchez naar Vicksburg. Ook oud en vol historie, maar een zooitje vergeleken bij Natchez. Vicksburg is een arme stad in een arme staat. Het geld is er niet om alles te renoveren en te onderhouden. Er wonen hoofdzakelijk arme kleurlingen in Vicksburg. Die zie je dan ook niet in Tony's Restaurant (steaks en seafood) waar wij vanavond heel goed dineerden. Een link naar Tony heb ik niet kunnen vinden op het internet.

Morgen reizen we naar Memphis in Tennessee.

De "Lady Luck" voor anker bij de tweelingbruggen over de Mississippi bij Natchez

Stanton Hall in Natchez

Het achtkantige huis op Longwood Plantation; noot afgebouwd

Vanaf de begane grond naar boven in het torentje gekeken van het Longwood Plantation huis

Raderboot in de Missisippi te Vicksburg

Historisch Vicksburg

De candyfabriek van Coca Cola-bottelaar Biedenharn, thans museum

13e dag: van New Orleans, La naar Alexandria, La

2009-06-04T22:26:00.002+02:00

Het handige van zo'n Tom Tom is, dat je geen kaart nodig hebt om je route te volgen. Zo heb ik vlak voor de vakantie de kaart van zuidoost VS gedownload (eerst betaald natuurlijk) en we zouden er niet buiten hebben gekund. Vandaag tijdens de Cajun-route echter, bleek dat behalve groot New Orleans er niets van Louisiana op deze kaart stond. Dan zit je mooi, in de middle of nowhere, zonder navigator en zonder wegenkaart. Gelukkig kreeg ik een helder moment: in de Blackberry zit ook een GPS, met een goede routeplanner erin, die ons weer op de goede weg bracht.
Een en ander heeft wel wat vertraging opgeleverd tijdens de - overigens prachtige - route, zodat het aantal foto's wat beperkt is gebleven. De talrijke buitjes hielpen ook niet mee.

Wat mij vaker opvalt op vakanties is, dat de meest fotogenieke views opdoemen als je over een hoge brug of viaduct rijdt op de highway, waar je beslist niet kunt stoppen. Zo zag ik vanmorgen een prachtig vergezicht over een bayou (is Indiaans voor 'beek', leerde ik vandaag), dat ik graag had willen vastleggen en publiceren. Gelukkig hebben wij het wel live kunnen aanschouwen en er gaat toch niets boven driedimensionaal.Dan nog even over vanmorgen vroeg: wij hebben een jarenoude traditie in ere hersteld: we zijn vanmorgen wezen ontbijten bij Denny's. Geloof het of niet, maar je kunt tegenwoordig je 'slam' zelf samenstellen! Die houden we erin!
Vanavond hebben we, vlak na aankomst hier bij Holiday Inn op de Macarthur Drive te Alexandria, bij Ryan's gegeten, weer zoiets als Golden Corral: betaal een vast bedrag bij binnenkomst (zeer goedkoop overigens) om je aan de buffetten helemaal klem te vreten met een plastic beker frisdrank met chloorsmaak door de ijsblokjes. Op een bepaald moment ga je dat haast lekker vinden, net zoals de harssmaak in de Retsina. Daarmee houdt overigens iedere vergelijking op.
Morgen een hopelijk mooie dag in Natchez en Vicksburg, waar we overnachten.

Ten slotte een eervolle vermelding voor ons nichtje Yvonne uit Schotland, die beide beestjes op de foto's van gisteren heeft weten te identificeren: het reptiel is een Anolis Carolinensis Carolinensis (Northern Green Anole) en het enge insect een jonge Zelus Longipes (Milkweed Assassin Nymph). Bravo!

Driemaal historisch Franklin, Cajun country...... de ene wat minder historisch...

... dan de andere

12e dag: New Orleans, Louisiana

2009-06-03T23:00:00.004+02:00

Vannacht heb ik veel en raar gedroomd, dus slecht geslapen. Vanmorgen besloten we nog een nachtje bij te boeken hier in het hotel. De lucht was betrokken, maar je kon duidelijk zien dat de zon zijn best deed erdoorheen te prikken, hetgeen later in de ochtend bleek te slagen.
We hebben een stukje Old River Road gedaan tot Vacherie en daar de suikerplantage Oak Alley bezocht. Rond twee uur vanmiddag weer terug in het hotel. Onderweg een stevige onweersbui gehad, maar die was voorbij toen we uit de auto stapten. Good timin'!
Even een rustpauze ingelast in de kamer en om 4 uur weer de French Quarter ingewandeld en een stukje nieuwer New Orleans bekeken. Eten deden we deze keer weer uitgebreid (dat gaat nog niet vervelen) in Bourbon Seafood & Oyster Bar in Bourbon Street. Totaal anders dan gisteren bij de twee gezusters, maar weinig op aan te merken.
Van hurricane Katrina in 2005 (zo lang geleden alweer; ik dacht dat het vorig jaar was!) is hier niets te merken. Misschien rijden we morgen naar de kust om te kijken hoe het hotel Beau Rivage van zijn fundering gelicht is en een stuk verderop weer - total loss uiteraard - neergezet. Ook het mysterie van The House of the Rising Sun hebben wij niet kunnen oplossen.
Morgen, donderdag gaan we de Cajun-route rijden, dat wil zeggen dat we afwijken van de geplande route, een stukje dieper Louisiana in via kleinere wegen langs Lafayette. We overnachten dan in Alexandria, LA.

Eeuwenoude eiken langs het pad naar "the big house" op Oak Alley Plantation ...

... waar we dit reptiel (boven) en dit insect (wie weet wat dit voor beest is??) tegenkwamen.

The French Market op Decatur Street in New Orleans (ze hebben hier iets met kettinkjes en kralen. Voodoo?)

Canal Street begrenst the French Quarter aan de westzijde

11e dag: van Mobile, AL, naar New Orleans, LA

2009-06-02T22:45:00.000+02:00

We deden vandaag drie staten aan: Alabama, Mississippi en Louisiana.
Via Bellingrath Garden in de plaats Theodore (Alabama), waar we 's ochtends een paar uurtjes verbleven, naar New Orleans gereden. Onderweg kwamen we in een hoosbui terecht, die kort na aankomst in New Orleans voorbij was.
In New Orleans eet je natuurlijk in de Court of the Three Sisters (Karins keuze), in Royal Street, waar ook ons hotel staat. Het diner, met een plaatselijk biertje en een glas Merlot smaakte voortreffelijk. Mijn nagerecht, bananas foster, was niet alleen een feestje om te verorberen, maar ook om te zien bereiden aan tafel. Na het eten hebben we een deel van het French Quarter bewandeld, waaronder natuurlijk heel Bourbon Street. Karins videocamera, die begin van de vakantie al de geest had gegeven, maar afentoe nog wel wat presteerde, heeft vanavond defintief de pijp aan Maarten gegeven. Extra spijtig met al die muziek en kleuren hier, wat aan Karins humeur dan ook goed te merken is.
First thing tomorrow is uit het raam kijken hoe het weer is en dan besluiten of we een nacht bijboeken in deze geweldige stad of doorreizen.

Prachtige planten in Bellingrath's Garden

Het beroemde restaurant Court of the Three Sisters, waar wij vanavond dineerden...

... en waar een goddelijke bananas foster voor mij aan tafel werd bereid.

Een zijstraatje in de French Quarter

Tweemaal Bourbon Street

10e dag: Orange Beach, AL naar Mobile, AL

2009-06-01T21:10:00.005+02:00

Bij voorkeur maken wij geen gebruik van de restaurants in onze hotels (hoewel in de strand-locaties waar we de afgelopen dagen waren de eetgelegenheden buiten de hotels ook niet bepaald zo geweldig waren). Vandaag moesten we wel een uitzondering maken, omdat hier in Mobile, de hoofdstad van Alabama, de meeste restaurants in het hartje van de stad (Dauphin Street) op maandag gesloten zijn en het te heet was om ver te zoeken; het was vandaag 92 graden F, dat is 32 of 33 Celsius. Dit hotel, Holiday Inn, downtown Mobile verdient een groot compliment. Het lijdt onder onderbezetting, hetgeen betekent dat je extra in de watten wordt gelegd met een gratis ontbijtje en een paar koele drankjes, maar ook dat het restaurant, gigantisch qua afmetingen, op rush hour amper 3 gasten heeft, ons tweeen meegerekend, die bediend worden door twee uiterst vriendelijke dames. We begonnen beiden met een 'cup' New Orleans seafood and saucage gumbo (een pittige soep met worst, rijst en garnalen), die niet te versmaden was, gevolgd door een ribeye steak, die zoals gevraagd keurig 'rare' was voor Karin en 'medium' voor mij. Dat vind ik heel knap met zo weinig klanten, want je lijkt me dan volledig afhankelijk van de diepvriezer en hoe krijg je een biefstuk zo gauw 'rare' zonder dat hij van binnen bevroren is en/of op andere wijze oneetbaar? Nou, deze waren fantastisch. Evenals de Merlot en het toetje (brownie met ijs) trouwens, maar dat is niet zo'n kunst.

We hebben wat historische gebouwen bezocht in Mobile en de botanische tuinen. De binnenstad was helaas, tegen de verwachting in, vrij doods. Bij de lokale VVV hebben we een halfuurtje staan praten en ons laten uitleggen, dat de inwoners van Mobile nogal huiselijk zijn, hetgeen wij ons kunnen voorstellen met die temperaturen.

Dauphin Street, Mobile

Nog een keer Dauphin Street

Oud en nieuw Mobile, vanaf Fort Conde (S. Royal Street)

Bienville Plaza

9e dag: van Fort Walton, FL, naar Orange Beach, AL

2009-05-31T22:51:00.007+02:00

Vandaag een relatief korte afstand gereden, naar Orange Beach in Alabama. Weer een hotel aan de Golf van Mexico. Onderweg deden we Pensacola Beach aan, maar dat is zo vreselijk druk en commercieel dat we het al snel voor gezien hielden en onze reis vervolgden naar het historische centrum van Pensacola. Dat bleek uitgestorven, door Pinksteren natuurlijk, maar wel mooi. De plaatselijke katholieke kerk had een parochie-picnic georganiseerd, met een jazzbandje en veel kinderactiviteiten, maar meer was er echt niet te beleven.
In Orange Beach aangekomen om 14 uur en een excursie gemaakt naar Fort Morgan. Daar ben ik opgevreten door de muggen. Ik weet echt niet wat die beesten in mij zien, maar ze moeten me tegenwoordig altijd hebben. Het anti-jeukmiddel van een plaatselijke apotheek helpt niet erg.
Het restaurant Jake's Steakhouse, aan de overkant van ons hotel, daar hoef je echt niet naartoe. Her voorgerecht staat nog niet op tafel of ze komen de hoofdgerechten al brengen. Om de rekening hoef je niet te vragen, die krijg je halverwege je hoofdgerecht. De bediening is overigens wel vriendelijk, maar het eten is matig.
Na het eten een flinke wandeling van een kilometer of 8 langs het strand gemaakt. De zonsondergang was minder mooi dan gehoopt en toen hij eenmaal onder was waren we haast ons hotel kwijt. Het strand is mooi en het water heerlijk, maar aan Fort Walton Beach, onze vorige bestemming, kan het toch niet tippen. Dat was wat ons betreft de perfectie op strandgebied.
Morgen door naar de hoofdstad van Alabama: Mobile.

Pensacola Beach

Historisch Pensacola

Dit is pas een caravan waar je mee gezien kan worden!

Wat nou, meterkast? Die ruimte binnen kunnen we beter gebruiken, dus worden de meters gewoon buiten aan de muur gehangen.

Pensacola heeft de bijnaam "schoonmoeder van de marine". 's Avonds zoeken de mariniers hun vertier in Seville Quarter.

Palafox Street in downtown Pensacola. Uitgestorven vanwege Pinksteren. Let op de keukenapparatuur in de etalage.

Nog deen keer Palafox Street. Bijzondere middelen van vervoer.

Vanaf Fort Morgan. Natuurlijk wordt hier offshore olie gewonnen.

In het uit 1834 daterende Fort Morgan

Onze overnachtingsplek voor vandaag: Orange Beach, Alabama

8e dag: beestjes

2009-05-30T21:53:00.004+02:00

Vanmorgen een paar mijl gereden naar het Fred Gannon Rocky Bayou Park bij de plaats Niceville en daar een nature trail gedaan. Een kleintje, want het was heet en we hadden geen water meer. Leuke en enge beestjes gezien en gefotografeerd (ook de sprinkhaan die zich met hels kabaal op mij stortte, de griezel); de telelens mag blijven!
's Middags alleen even het prestigieuze Destin Commons winkelcentrum bezocht. 's Avonds gewoon bij MacDonalds gegeten. Wel natuurlijk na het ontbijt en na het diner een wandeling over het prachtige strand gemaakt. Wat is dat toch fantastisch hier!
Morgen reizen we weer verder, niet te ver want we hebben uiteindelijk vakantie... Het hotel dat we net geboekt hebben staat in Orange Beach, Alabama.

Fred Gannon Rocky Bayou Park, Niceville FL. Daar zijn ook de beestjes en planten hieronder gefotografeerd.

Jeugdpret in Destin Commons shopping center

7e dag: alleen maar de Emerald Coast vandaag

2009-05-29T21:45:00.003+02:00

Vandaag een prachtige dag aan de Golf en er worden er nog enkele zo verwacht. Wat outlet-shops gedaan, naar de Dollar Tree (doen we elke keer als we in de VS zijn een keer: alle artikelen voor 1 dollar; daar onder andere een piepschuimen koelbox gekocht voor onderweg, heel nuttig) een paar kilometers gelopen langs de waterlijn en gezwommen. Het zand is niet alleen hagelwit, je vindt er ook nauwelijks een schelpje en zeker geen troep. Het water is zo warm als de buitentemperatuur, ruim 30 graden. Daar profiteren we even van: we hadden hier al twee nachten geboekt en we hebben er net nog een bijgeboekt.
We hadden ons heilig voorgenomen niet net als gisteren heel uitgebreid te gaan eten, maar eenmaal met de menukaart voor ons van Sealand Restaurant hier in Fort Walton Beach gingen we toch weer los. De tonijn was zalig. Vier gangen de salade incluis, een biertje, een wijntje en koffie voor een prijs die in niets deed denken aan het luxe vakantiegebied waar we verblijven: nog geen 80 dollar met z'n tweeen. Een aanrader!

Dat uitzicht uit de hotelkamer had beslist slechter gekund

De verse vangst wordt gelijk schoongemaakt op Harbor Walk Village te Destin...

... en daar komt hij op af

Uitzicht aan de andere kant van het hotel

6e dag: van Tallahassee naar de Emerald Coast!

2009-05-28T23:25:00.001+02:00

Even ten zuidwesten van Tallahassee begint het prachtige Apalachicola National Forest. Daar zouden we vanmorgen , bij Wakulla Springs, de benen strekken toen het plots heftig begon te regenen. Doorgereden in zuidelijke richting naar St. Marks, tussen bovengenoemd natuurgebied en de Golf in, tot de vuurtoren. Toen helemaal langs wat hier de vergeten kust van Florida wordt genoemd, naar het historische stadje Apalachicola, waar we geluncht hebben en een wandeling gemaakt. Toen, het was al tegen vieren, bleken we nog 2 1/2 uur rijden voor de boeg te hebben tot de eindbestemming: Fort Walton Beach aan de Emerald Coast. Omdat we gelijk zijn gaan dineren (we rammelden), waren we niet meer op tijd om het prachtige strand, met zand zo wit als in de kanariekooi en water als turkoois, te fotograferen, maar dat komt morgen wel. Hier blijven we twee nachten op zijn minst.

Duizenden waterlelies bij St. Marks

Een verdwaalde cactus, speciaal voor ons in bloei

De vuurtoren van St. Marks

Moerassen zien er hier weer heel anders uit

Een blauwe reiger. De witte troffen we niet zo dichtbij en bleven ook n iet zo stil zitten...
De winkelstraat van het gastvrije en historische Apalachicola (boven en onder)

Het historische en gastvrije Apalachicola

5e dag: van St. Simons Island naar Tallahassee

2009-05-27T23:02:00.005+02:00

Inmiddels begrijpen we waarom er in de (voor het overige namelijk zeer gedetailleerde) reisgids die we bij ons hebben met bijna geen woord gerept wordt over Tallahassee, de hoofdstad van Florida. Daar is namelijk echt helemaal geen fluit aan. We hadden vandaag een vrij saaie reisdag door het noorden van Florida, eigenlijk noodzakelijk kwaad om de Golf van Mexico te bereiken. De komende dagen gaan we immers lekker languit op het parelwitte strand aan het smaragdgroene water van Fort Walton Beach. Als het weer meezit, natuurlijk, maar het hotel is reeds geboekt.

Vanmiddag eenmaal aangekomen in het hotel te Tallahassee hebben we de Champions League finale bekeken (geloof het of niet, maar die was bij ons vanmiddag al!) en daarna heeft het langdurig geonweerd. Vanavond zijn we heel gewoon lekker gaan bunkeren in Golden Corral (het was vandaag zowaar Hickory Bourbon Grill dag), waarna we de lokale mall hebben doorkruist. Toen was het weer opgeklaard en hebben we het centrum van Tallahassee bezocht. Ik zal nu nooit meer zeggen, dat in Rotterdam 's avonds niets te beleven is!

De Union Bank of Florida. Dit is de oudste bank van Florida; het gebouw dateert uit ca. 1840 en is in 1971 verplaatst naar de huidige locatie in het hart van Tallahassee.

Het oude State Capitol in het regeringscentrum van Tallahassee

4e dag: van Savannah naar St. Simon's Island

2009-05-26T22:55:00.003+02:00

Voor de kust van Georgia, bij het stadje Brunswick, liggen drie eilandjes. Op een daarvan, St. Simon's Island, hebben we een hotel voor de nacht en aan het naburige Jekyll Island brachten we vanmiddag een bezoekje. Alle eilandjes zijn met elkaar en het vaste land door bruggen verbonden.
Jekyll Island is prachtig, keurig netjes en heel rustgevend, maar ook vrij saai. St. Simon's leeft meer, is een stuk minder decadent. Daar voel ik me meer thuis. We zijn er naar Fort Frederica geweest, althans wat er van resteert. Daar verdedigden de Engelsen hun land tegen de Spanjaarden in Florida.
Vanavond een verrekt goeie hamburger gegeten in strandtent Brogen's.
Morgen naar Tallahassie.

Onderweg: Butler River bij Darien, Georgia

Yours truly voor een klein model palmboom op Jekyll Island

Marsland en de pier van Jekyll Island

Strand van St. Simon's Island in de namiddagzon

De pier van St. Simon's Island bij een overdrijvende onweersbui

3e dag: van Charleston naar Savannah

2009-05-25T21:37:00.001+02:00

De dag begon onverwacht mooi en eindigde nog mooier. Alleen tijdens het rijden kregen we enkele plensbuitjes. Hier mogen we echter geen hoop uitputten voor de komende week, begreep ik van Weather Channel.
Vanmorgen bezochten we uitgebreid Magnolia Plantation nabij Charleston (niet Boone zoals aangekondigd), waarvan twee foto's. Rond enen vanmiddag vertrokken we naar Savannah, waar we een flinke wandeling maakten door het historisch centrum en bijzonder goed gegeten hebben bij Ruth's Chris Steakhouse. Zeer aan te bevelen voor een perfecte steak!
Ook het hotel hier is uitstekend: The Mulberry Inn.
Morgen rijden we nog wat zuidelijker, tot vlak boven Jacksonville, Fl. Daarna gaan we naar het westen, richting golf.

De "swamp" in de plantage Magnolia

Kijkje door het raam van een voormalig slavenverblijf op de plantage. Krantenpapier als behang.

Historisch Savannah, langs de rivier

2e dag: Augusta - Charleston: Water, veel water

2009-05-24T22:26:00.001+02:00

Ook enkele droge perioden echter, maar die waren heel spaarzaam. Ongeveer in de hele VS is Memorial Day in het water gevallen. Maar het is wel warm hier ter plekke en met zo'n vochtigheidsgraad dat het niet uitmaakt of het regent of niet, want nat word je toch.

Vanmiddag even het historisch centrum gedaan van Charleston, vanavond gegeten in het hotel. Op Memorial Day hoef je geen restaurant in de stad te proberen. Morgenochtend hopen we eerst Boone Plantation te bezoeken, maar dan moet het wel een beetje weer zijn.

Dit is Charleston, kan niet missen.

Overheerlijke muffin, met pistache en chocola.

Dit is het uitzicht vanuit onze hotelkamer, wel wat dichterbij gehaald.

Eerste dag: Amsterdam-Atlanta-Augusta

2009-05-23T21:58:00.001+02:00

Nee, geen foto gemaakt deze eerste dag. De vlucht was bijzonder comfortabel en stipt op tijd. Bij Hertz, waar we tevoren via internet een auto gereserveerd hadden, liep het minder soepel: eerst een poos in de rij om vervolgens te horen dat we drie kwartier moesten wachten. Toen was die auto inderdaad beschikbaar en begonnen onze eerste highway-mijlen van deze vakantie naar Augusta.
Van daaruit nog even wat gegeten in een foodcourt van de plaatstelijke mall.
Het hotel is maar zo-zo en het weer warm, maar extreem nat. Geeft niet, vandaag was een reisdag (een hele lange) en morgen begint het echt: naar Charleston, South Carolina, aan de oceaan. Het hotel, met uitzicht, heb ik zojuist online geboekt.

Eerste hotelletje maar vast geboekt

2009-05-17T20:25:00.013+02:00

Op een regenachtige zondagochtend in Capelle hebben we - om vast in de stemming te komen - het hotel voor de eerste overnachting geboekt.
Als we zaterdagmiddag aankomen in Atlanta, moeten we immers nog een uur of drie (schat ik) reizen om in de eerste overnachtingsplaats aan te komen; Augusta, Georgia. Dan is het prettig als er al een hotel geboekt is. Omdat we niet weten wanneer we waar zullen belanden tijdens de reis, boeken we de rest van de hotels hooguit een dag van tevoren.
Het fotootje komt van de site van het hotel. Of de lucht in werkelijkheid ook zo blauw zal zijn is even afwachten...

Globale route

2009-05-17T15:19:00.007+02:00

Op 23 mei vertrekken we per KLM naar Atlanta (Georgia). Van daar reizen we in oostelijke richting naar Charleston (South Carolina) aan de Atlantische kust. Langs de oceaan in zuidelijke richting via Savannah (Georgia) naar Jacksonville (Florida). Dan weer westelijk het land in, door de panhandle naar Tallahassie en verder naar het westen langs de Golf van Mexico via Mobile (Alabama) helemaal naar New Orleans (Louisiana). Vervolgens noordelijk door Cajungebied en langs de Mississippi naar Memphis en Nashville (Tennessee). Ten slotte via Chattanooga (van de "choo choo") weer naar Atlanta. Een kleine 4000 km. Alles natuurlijk onder voorbehoud.

Via dit weblog houden we je op de hoogte en kun je ons volgen.